Dün akşam çalıştığım firma akşam yemeği düzenledi 5 senedir birlikte çalışan arkadaşımız kariyer yolunda farklı bir adım atmaya karar verdi ve kesinlikle destekliyorum. Onun şerefine hep beraber oturduk sohbet ettik .
Mekanı bizim patron seçmiş.
Tabii ben sıradan bir restoran falan zannettiğim için hep beraber tek araç gidelim tekliflerine hayır dedim , çünkü travmam var dönmek istediğimde dönebilir olma seçeneğimin elimde olmasını istiyorum :)
Bilmediğim şey ise mekanın dağın içine doğru bir dere kenarı bir yerde şahsına münhasır tabelası bile olmayan bayaa baya butik bir mekan olduğu idi
Bu tarz konseptleri hiç bilmeyen ana oğul olarak tuhafsardır eğer mekan köyüme benzemeseydi.Elbette ki erken gidenler bizdik ve çevreyi dolaştık koca çınar ağaçlarının yanımızdan geçen derenin sesinde oturmak için düzenlenmiş masalardan birine oturduk sohbet ederken hemen çay getirdiler .
Acaip bir his mekanın tek müşterileri sensin ortalıkta eleman yok ama sen bişey yaparken ihtiyaç duyduğunu anlayamadan bişeyler getiriyorlar .
Derenin sakin akan sesinde burası sakince yağan karın altında nasıl olur acaba diye hayal ettik.
Ya da baharda eriyen karlar ile bu dere de memleketimdekiler gibi çoşar mı ?
Özel toplantılar için oluşturulmuş bir masal mekanı olsa da ben kendi evi olsa insanın şu kış bahçesi ne huzurlu olurdu diye düşündüm
Paralel evrenden kendime bakış...
Hayat güzellikler getirsin ömrünüze blogdostlarım ...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder